نور ماه

داریوش در سال 521 قبل از میلاد فرمان داد : من عدالت را دوست دارم ، از گناه متنفرم و از ظلم طبقات بالا به طبقات پایین اجتماع خشنود نیستم

 

جای دنجی شده ام برای تمام اضطراب ها

امروز انگار تمام استرس های عالم تکیه داده اند به من..........

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/٢٧ساعت ٥:٠٢ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

‌ تشییع پیکر دکتر نوربها استاد حقوق جزا؛ 26 بهمن
امروز تو رفته‌ای و دیگر به خانه بر نمی‌گردی

دیدگان پر از اندوه دانشجویان . اساتید و همکارانت امروز بدرقه کننده ی پیکر بی جان ولی  آزاده ات  از مقابل دانشکده حقوق جایی که گفته بودی همیشه برایت مقدس  و عاشق آن بودی تا درب جنوبی دانشگاه شهید بهشتی بودند.

امروز صبح یک روز سه شنبه سرد زمستانی  بود، تو آمده بودی  برای وداع ولی دانشجویان منتظرت انگار امده بودند برای دیدن دوباره ات بر سر کلاس درس و آموختن ها و شنیدن ها.

زمزمه ی اینکه هنوز کسی رفتنت را باور نکرده به خوبی شنیده می شد ..........

می خواستم اشک نریزماما  بغضم آرام ترکید آن هنگام که دکتر محقق داماد در جمع حضار گفتند دکتر نوربها آنقدر عاشق دانشگاه بود که بالاخره همان جا مرد  و این غزل را از قول مرحوم دکتر نوربها خواندند


تو دریای من بودی آغوش وا کن

که می‌خواهد این مرغ زیبا بمیرد

 

 

پ.ن

آخرین باری که خنده ی آرامت را دیدم درست سه شنبه بود. آخرین سه شنبه از فصل پاییز. و امروز سه شنبه ی دیگریست که برای همیشه با خنده ی آرامت وداع کردیم
نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/٢٦ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

 

 

زمستان است . صبح یک روز شنبه. امروز نوبت تو بود تا قدم به خطّه ی خاک بنهی.

دکتر رضا نوربها از میان ما رفت.

برای ستایش تو ...

برای ستایش تو
همین کلمات روزمره کافیست
همین که: کجا می روی...دلتنگم...
برای ستایش تو
همین گل و سنگریزه کافیست...

شمس لنگرودی.

 

پ.ن

26 خرداد سال 1389 درست روبروی دوربین عکاسیم ایستادی و نگاهت را نقشی ماندگار بر خاطره هایم کردی.

 

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/٢۳ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

هرچند اصلاً حال و حوصله‌ی درس خوندن رو ندارم و مثل مرغ نشسته‌ام و دارم نوک می‌زنم به کتاب‌ها. به هر کدام ذرّه‌ای. ولی الان دیگه دقیقاً توی وضعیتی هستم که اگه دورکیم یا کوهن یا ولفگانگ یا دیگر بیکاران نظریه پرداز  و از همه مهمتر نویسنده کتاب مزخرفِ ( نظریه های ............)  ( راب وایت و فیونا هینز  ) رو ببینم، یه چَک می‌زنم توی گوششان . دارم فحش می‌دم به مرده و زنده‌ و جد و پدرجد و نوه و نتیجه‌ی دسته‌ی گور به گوری مطالعات انتقادی و هر چی نظریه‌پردازیه...........

پ.ن

از سرو صداها و شلوغ بازیهای پسر عموی 4 ساله ی ِ کوچولوم  که 2 روزه تنهایی مهمون خونه ی ما شده و البته صاحب 6دانگِ اتاق من ، داشتم جوش می آوردم که فرار کردم طبقه ی پایین و چپیدم تویِ اتاق کار مامان. تا شاید بعد از دو روز سروکله زدن با نیم وجب بچه البته با 6متر زبون بتونم 2کلمه حرف حساب و ناحسابو دوباره مرور کنم . شروع کردم به خوندن همون نظریه های تکراری و همیشگی . مثلن یه جای دنج و بی سرو صدا پیدا کردم هنوز 2خط نخونده بودم  که یکدفعه برخلاف جاذبه ی زمین از روی سقف زلزله روی سرم آوار شد از اتاق اومدم بیرون و نگاهی به بالا انداختم که دیدم بابا حسابی  حس دوندگیش اومده اونم با سرعت 8 الی10  دور در دقیقه ...( البته بطور تخمینی ) یک ساعتی هست نشستم پشت کامپیوتر مامان و الکی دارم توی اینترنت میچرخم تا شاید یه جو آرامش و بی صدایی پیدا بشهههههههههه.

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/۱٥ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

  اعتراف بی صدا

شب ها کنار تخت خوابش روی زمین رختخوابم را پهن می کردم و با صدای شمردن نفسهایش به خواب می رفتم.

در تمام این روزهایی که ندیده بودمش ضعیف تر از قبل شده بود .

مدتیست که اسیر همنشینی با قرص هایی شده است که معده اش را آزار میدهند. رمق را  از وجودش گرفته اند.

در این چند روز حال و هوایش بهتر از قبل شده بود. چهره اش شاداب تر و سرحال تر به نظر میرسید.

تمام وقتم را صرف با او بودن ، کنار او بودن و تغذیه اش کردم .

دیگر توان برداشتن  حتی یک قدم را هم ندارد . اما بازهم خدا رو شکر که هنوز خنده اش را می بینم.

این روزها منتظر می مانم تا نمازش را بخواند تا از سرسجاده اش برایش دعا کنم.

دیشب بازهم سجاده اش را قرض گرفتم و تسبیحش را از کنار بالشتش برداشتم.

منتظر مانده بود تا نمازم تمام شود. صدایم کرد. روی تخت ، کنارش نشستم. با دستانش سرم را بروی پاهایش گذاشت . ( مثل همیشه ). شروع به نوازش موهایم کرد.

از بچگی همیشه عاشق موهای خرمایی روشنم بود و همیشه دوست داشت خودش آنها را شانه بزند و ببافد.

کمی سکوت کرد.

موهایم را در دستش گرفته بود.

سکوت بی صدایش را شکست و بی مقدمه گفت یکشنبه با این همه بار سنگین کجا می خواهی بروی ؟.

دستش را گرفتم و بوسیدم گفتم یک چمدان کوچک و  فسقلی که سنگینی ندارد تازه مهدی همراهم است نگران نباشید.

از ته دل نفسی عمیق کشید و گفت آنقدر صندوقچه ی دلت را سنگین کرده ای که دارد سر ریز می کند درش را چطور بسته ای؟!!!!!!

جا خوردم انگار حرفهای نهفته ی دلم را نگفته فهمیده بود.

همیشه مادرجون تنها کسی بود که از کودکی از چشمانم همه چیز را میخواند و غصه های دلم را می فهمید و همیشه اولین کسی بود که آرامم می کرد . این بار هم انگار با تمام بزرگ شدنم  هنوز چشمانم  برایش نگفته  اعتراف آمیز هستند. باورم نمی شد در این چند روزه همه چیز را از نگاهم خوانده باشد.

دستش را بروی پیشانیم گذاشت.

صدای نفسش را در نزدیکترین جای گوشم احساس می کردم. گفت  این همه حرف تلنبار شده در قلب کوچکت را دست نزده کجا می خواهی برگردانی.؟!!!

سرم را بالا گرفتم و نگاهش کردم. نگاهش را از نگاهم دور کرد و لبخندی زد و گفت همان سجاده ای که برویش نشستی و همان تسبیحی را که هروز چرخاندی همه چیز را برایم گفته اند .... میدانم که چقدر دلت سنگین نگفتن شده است.

هرچند کودکانه با من حرف میزد اما مطمئن شدم که بی قراریم را فهمیده است .

 در طول این مدت مادرجون تنها کسی بود که فهمید و به رویم آورد.

انگار به یکباره پناهگاه تنهایی هایم شده بود بغض حرف های نگفته ام را در قطره اشکی خلاصه کردم که از گوشه ی چشمم سرازیر شد و بروی دست مادرجون نشست.

گفت ماه دلم اگر بازهم  نمی خواهی حرف بزنی اشکال ندارد پس فقط گریه کن . بلند از ته دل تا کمی سبک شوی.

بر سر زانوهای بی رمقش صورتم را بروی ملافه گذاشتم.  بغضم بی اختیار ترکید .

گریه کردم به سادگی و آرامی تمام گریه های  دوران کودکیم و مادرجون فقط موهایم را نوازش میکرد.

آنقدر گریه کردم که نفهمیدم به وقت کدام ساعت خوابم برد.

تمام دیشب را کنار نفسهای  مهربان و آغوش گرمش تا صبح خوابیدم.

صبح با بوسه ای که بر پیشانیم نشاند و گفتن اینکه  ماه دلم نمازت قضا شد از خواب بیدار شدم.

بغلش کردم سفت و با همان صورت نشسته ای که نمک اشک های شب گذشته هنوز بروی آن باقی مانده بود  آنقدر بوسیدمش که انگار داشتم تمام نبوسیدن های 25 ساله ام را برایش جبران می کردم.

امشب بعد از آنکه مادرجون شامش را خورد خواستم سینی غذایش را از روی میز بردارم که دستم را گرفت مرا درست روبرویش نشاند و  دایره ی نگاهم را در دایره ی نگاهش جای داد. با دو دستش صورتم را گرفت. تمام صفحه صورتم را با نگاهش به دقت مرور کرد.

حرفی را به آرامی در گوشم زمزمه کرد . آرام ِ بی قرارم کرد.

اشک های بی ملاحظه و ناخوانده ی آسمان دلم را که انگار دوباره طغیان کرده بودند را از روی صورتم پاک کرد.

سرم را بروی سینه اش چسباندم  طوری که  انگار نمی خواستم از او کنده شوم.

محکم بغلم کرده بود  و زیر لب دعا می کرد.......................

پ.ن

کاش زندگی به همان سادگی ِ حرف های ساده و صادقانه ی مادرجون بود.

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/۸ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

فال نیک

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبِِِِزِِِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند

حال سؤال و حوصله قیل و قال کو

 

« قیصر امین پور »

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/٢ساعت ۱:۳٢ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |


Design By : Night Skin