نور ماه

داریوش در سال 521 قبل از میلاد فرمان داد : من عدالت را دوست دارم ، از گناه متنفرم و از ظلم طبقات بالا به طبقات پایین اجتماع خشنود نیستم

گاهی اوقات نمی دانی حرف را باید از کجا آغاز کرد. با چه واژه هایی باید شروع کرد . اصلن باید اعتراف کنم امروز در این لحظه حوصله درگیر شدن در لفظ را ندارم. این پست را صرفا در پاسخ به گله گذاری های برخی از دوستان و همراهان خوب نور ماه به پاس بودنشان می گذارم. گله کرده بودید که چرا پست ها را باز نمیکنم . بی شک و یقین بدانید که تمام مهر نوشته هایتان را با حوصله میخوانم  و از تک تک یادآوری هایتان استفاده میکنم. و تا جایی که بتوانم جواب محبت حضورتان را در ایمیل هایتان پاسخ خواهم گفت.

از حضور تک تک شما دوستان خوبم سپاس گزارم.

با احترام

نور پنهان ماه

ا

نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/٢٠ساعت ۱٢:٢٧ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

01

 

اخیراً کتابی با عنوان "اقتدار گرائی ایرانی در عهد قاجار" با قلم زیبای  استاد برجسته علوم سیاسی ایران دکتر محمود سریع القلم به بازار نشر عرضه شده است. کتاب «اقتدار گرایی ایرانی در عهد قاجار» توسط نشر و پژوهش فرزان روز منتشر شده و نویسنده در این کتاب از وابستگی اقتصادی عامه مردم به حکومت، سازماندهی سیاسی و اجتماعی مبتنی بر تبعیت، سلیقه گرایی به جای قانون و قاعده‌مندی،اولویت منافع فردی بر منافع عمومی و ملی، ذره ذره شدن جامعه، رشد تملق، توقف رقابت، فقدان نقد و تحلیل‌های واقع‌بینانه، فقدان فرهنگ مناظره و رشد جامعه‌ای بی‌اخلاق، به‌عنوان سرفصل‌های اصلی پیامدهای اقتدارگرایی نام برده و در باره هریک بحث‌های تفصیلی نموده است و همچنین نویسنده به بررسی مبانی ساختاری، رفتاری و مدیریتی نظام اقتدارگرا در عصر قاجاریان (1193ـ1344 هجری قمری) پرداخته است. در این بررسی نحوه ظهور قاجاریه شرح و مشکلات سیستم‌سازی در ایران در دوره پادشاهی قاجار (آقامحمدخان، فتحعلی‌شاه، محمدشاه، ناصرالدین‌شاه و...) مورد توجه قرار گرفته است
همچنین در این بررسی رفتار ایرانیان در عهد قاجار در چارچوب عنوان‌هایی چون ضعف در ایجاد حفظ روابط پایدار، تمایل در بر هم زدن توافق‌ها، عصبانی شدن سریع، ناسازگاری در کار تشکیلاتی مطرح و درباره تأثیر این رفتارها در منظومه اقتدارگرایی عهد قاجار ایرانی توضیح داده شده است.
در پایان نیز در یک بررسی تطبیقی مفهوم کانونی که در چهار قرن اخیر برای خروج از اقتدارگرایی مطرح شده است، در میان کشورهایی چون ژاپن، چین، آمریکای لاتین و ایران مورد مقایسه قرار گرفته است.

آنچه که مرا بیش از موضوع و متن کتاب تحت تاثیر قرار داد، صفحه "تقدیمی"است که نویسنده در ابتدای کتاب خود آورده و در نوع خود کم نظیر است.
  تقدیم به ایرانیان زیر ده سال، که در آینده  برای کسب ثروت، به نهاد دولت نزدیک نخواهند شد؛ برای افزایش قدرت کشور، ثروت تولید خواهند کرد؛ ظرفیت نقدپذیری و اصلاح تدریجی را در خود پدید خواهند آورد از فرهنگ واکنش های سریع به خویشتن داری، ارتقاء فرهنگی پیدا خواهند کرد؛ از فرهنگ شفاهی و غیر دقیق به فرهنگ مسئولانه مکتوب، انتقال تمدنی پیدا خواهند نمود؛ از رفتارها و کارهای کوتاه مدت به گستره دراز مدت، رشد فکری پیدا خواهند کرد    تضعیف، تخریب و انتقام را از فرهنگ سیاسی خود حذف خواهند نمود؛ به رشد فکری و استقلال فکری از طریق مطالعه حداقل دو ساعت در روز روی خواهند آورد؛    برای ایرانیان دیگر از رانندگی گرفته تا کسب قدرت، حقوق قائل خواهند شد از رشد و موفقیت دیگران به طور واقعی خوشحال شده و درس خواهند آموخت؛ غرور بی جا، حسادت و ناجوانمردی را به سکوت، احترام و گذشت تبدیل خواهند کرد دروغ گوئی و وارونه جلوه دادن واقعیت ها را از نظام معاشرتی خود با دیگران حذف خواهند نمود. برای کسب قدرت،به اصل رقابت و فرصت برای دیگران اعتقاد خواهند داشت؛> - و پس از رسیدن به قدرت، فقط دوره محدودی، صرفاً برای تحقق کارهای بزرگ، در قدرت خواهند ماند. در دنیا هیچ چیزی به اندازه آموختن برای ساختن یک زندگی انسانی اهمیت ندارد و این آموزش از هر قوم و ملیتی میتواند باشد.

نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/۱٩ساعت ٥:۱٤ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

روز یا شب تولد آدم از جمله روزها یا شب هاییست که تو در انتخابش هیچ سهمی نداری.

از جمله روزها یا شب هایست که هنگام آمدن هیچ کس نظر تو را راجع به آن نمی پرسد.

از جمله روزها یا شب هایست که مطمینن هیچ وقت از یاد ادم نمیرود.

امروز هم همان روز برای من بود.

روزی که من در انتخابش هیچ سهمی نداشتم.

روزی که هیچ کس راجع به آن ، نظر من را نپرسید.

من امروز ، روز تولدم را فراموش کرده بودم.

من امروز  یکسال بزرگ تر شدم.

نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/۱٦ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

پدرم تنها کسی ست که باعث می شود بدون شک بفهمم فرشته ها هم می توانند مرد باشند.

نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/۱٥ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

من زندگی را ساده تجربه کردم

در این چند روز از زندگی تهی شدم. انگار کسی با یک سرنگ غول‌آسا تمام شوق زندگی را از وجودم بیرون کشید. خودم را شبیه دانه‌ی شنی در آستانه‌ی فرو‌ریختن در ساعت شنی احساس می‌کردم. بدنم به قدری کرخت شده بود که به سختی حسش می‌کردم. تنها رنگی که می‌دیدم خاکستری توصیف رنگ شهر دود بود. آسمان، سقف خانه‌های اطراف، شهری که زیر پایم قرار گرفته بود همه خاکستری‌ بودند. نفس عمیقی کشیدم. سعی کردم هوای غلیظ را قورت بدهم. جایی در گلویم سوخت. توجهی به آن نکردم. سوزشی در چشم‌هایم حس کردم. با پشت دست مالیدم‌شان.
دوباره به اطراف نگاه کردم. این تصویر آشنا بود. مرا یاد قبرستان‌هایی می‌انداخت که در بچگی همیشه از آن تو را من را می‌ترساندند. ماشین‌ها و انسان‌های در حال حرکت در خیابان‌ها و کوچه‌ها برایم تصویر حشرات ریز و درشتی را تداعی می‌کردند که همیشه در قبرستان‌ها اطراف قبرها می‌پلکیدند.

سرم گیج ‌رفت. خاکستری مقابل چشمانم به سیاهی ‌زد. احساس ضعف کردم. سعی کردم دستم را به جایی بند کنم تا تعادلم را حفظ کنم. تنها در کسری از ثانیه وارد دالان عمیقی ‌شدم که در آن زمان جنسی دیگر داشت و بعد تصاویر با سرعت بی‌سابقه‌ای از مقابل چشمانم عبور می‌کردند، آنقدر سریع که تشخیص‌شان برایم غیرممکن می‌شد.درست زمانی که در حال کشف دنیای تازه بودم با صدای اطرافیان از عمق دالان بیرون کشیده شدم. حس می‌کردم سال‌ها در این دنیا نبوده‌ام و از بازگشتم به آن حس خوبی نداشتم.
به‌خصوص زمانی که اطرافیانم آن تجربه‌ی بدیع را تنها افت فشار خواندند. وقتی صدای مهربان و نگران مادرم را شنیدم از آن دالان عمیق بیرون کشیده شدم. چشمانم را که باز کردم
آسمان آبی مقابل نگاهم بود. آسمان مملوء بود از ابرهای رقیقی که چون پرده‌ی حریر خورشید را محو کرده بودند. لحظه‌ای بعد بخشی از خورشید از پشت ابرها ظاهر شد. انگار می‌خواست اصالتش را به رخم بکشد. تیزی پرتوهایش به طرز خوشایندی چشمم را زد.
دستم را مقابل صورتم سایه‌بان کردم. باد خنکی سمت چپ صورتم را نوازش داد. برخورد خنک و خیس قطرات باران با صورتم احساس رضایتم را تکمیل کرد. بوی مطبوع خاک آرامش مدهوش‌کننده‌ای به روحم بخشید. با تمام توانی که در تنم باقی مانده بود سعی کردم عمیق‌ترین نفس زندگی‌ام را بکشم. ششهایم را از هوای تازه و خنک پر کردم.
همه چیز مقابل چشمانم سفید شد.

 

نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/۱٢ساعت ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |

 

 

 

امروز دیدن این عکس تکانم داد،واقعا تکان دهنده بود.انگار یک تاریخ و دوره به تجسم تمام رسیده اند در کنار هم.دو نسلی که که در دو دوره مجزا، با معیار مجزا کننده ای فعالیت خودشان در زمینه موسیقی را آغاز کردند؛هردو برخاسته از خانواده هایی سنتی و مذهبی؛و هردو از شهری به نام مشهد.اما تفاوت را ببینید!من نمی گویم،عکس خود گویاست.

محمدرضا شجریان در زمانه ای به وادی موسیقی وارد شد که امثال "پیرنیا" و "ابتهاج" مسئول بخش موسیقی رادیو بودند.برنامه "گل ها" بزرگترین و زبده ترین استادان موسیقی سنتی ایران را برای اجرای زنده دعوت می کرد و علیرغم میل به مدرنیزاسیون پهلوی دوم، هرساله بخش ویژه ای در "جشن هنر شیراز" به موسیقی سنتی ایرانی اختصاص داده می شد.دانشکده موسیقی دانشگاه تهران عرصه را برای فعالیت "علیزاده" و "لطفی" و "مشکاتیان" و دیگرانی آماده می ساخت تا نخستین آلبوم های شجریان ساخته شوند و او قدر بیند و بر صدر بنشیند؛و هنرمندی که بر صدر بنشیند دیگر اگر زبان به انتقاد از "سیستم" هم دراز کند کسی یارای خاموش کردنش را ندارد (که نداشته اند تا به امروز) اما قصه آن مشهدی دیگر قصه ایست "پر آب چشم".از نسل دهه پنجاه است که از وقتی چشم باز می کند صداهای رسمیش "گلریز" است و "آهنگران" و "کویتی پور".صداهای غیر رسمی اش هم "شجریان" است و"شهرام ناظری" که چه دورند و دست نایافتنی.تلویزیون ملی اش "عار" دارد از نمایش "آلات نا مشروع غنا" و اگر خواستی در نوارهای کاست "موسیقی غیر مجاز غربی" یا "لس آنجلسی" گوش کنی (مخصوصا اگر خانواده ات هم مذهبی و انقلابی باشند) که دیگر روزگارت سیاه است.به دانشگاه هم که پایش رسید،هنوز جاگیر نشده اخراج شد.خودش ماند و سه تارش و یک جیب خالی و اعتیاد.ولی فهمید که مسیر موسیقی این نسل نه از "استودیو های مجاز صدا و سیما" می گذرد و نه از "استودیو های مجوز دار"ی که از ارشاد "مجوز" می گرفتند برای انتشار آثار.موسیقی اش زیر زمینی شد و وقتی هم درآمد و گل کرد پولی عایدش نشد.کشید و کشید تا به راه حل آخر همه هم نسل هایش رسید:مهاجرت. "عباس میلانی" هم بعد تر از آن طرف دنیا به جانش رسید و تن معتاد کم رمقش را دعوت کرد که بیاید برای تیمار. این داستان کاملا واقعی دو نسل است که در دو سیستم پرورش یافتند.یکی قدر دید و بر صدر نشست و دیگری هنوز شروع نکرده تکفیر شد و تبعید.من اگر این دو تن را نمی شناختم می گفتم "محسن نامجو" پیرتر از "محمد رضا شجریان" است.تن تکیده نامجو تجسم نسل ماست...و این یک داستان کاملا واقعی است.

نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/۱۱ساعت ٩:۱۸ ‎ق.ظ توسط نور پنهان ماه نظرات () |


Design By : Night Skin